پايان تئاتر رنج كشيده

 ما در تئاتر رنج كشيده هميشه با واقعياتي دوگانه سروكار داريم.تئاتر رنج كشيده،تصويرگر يك رنج است.در اين صورت،هم آن رنج واقعي است وهم آن تصوير.وقتي كه من از فردي عكس مي گيرم،هم آن فرد واقعي است وهم تصوير او.در دنيايي كه ما زندگي مي كنيم،وجود رنج ،يك واقعيت جاوداني است.تئاتر رنج كشيده،شكل ديگري از خود زندگي است.هم از اين روست كه ما نمي توانيم پاياني را بر تئاتر رنج كشيده متصور شويم.اكنون ما در هنگامه اي زندگي مي كنيم كه در آن ترديدها به نقطه ي اوج خود رسيده است.سرگشتگي وحيراني،عناصري لاينفك از زندگي ما هستند.بودن در چنين موقعيتي،تاييدي رنج كشيده است.بياييم كمي آزاد انديش باشيم وبه مخاطبان خود اجازه دهيم كه آنچنان كه دوست دارند،خود را به نمايش بگذارند.اگر چنين كنيم،مي توانيم اميدوار باشيم كه روزي دولتمردان ما نيز چنين خواهند كرد.كار وتحقيق بيشتر،اميد را به قطعيت نزديك مي كند.

 آخرين بند از كتاب *بازي هايي براي بازيگران ونابازيگران* نوشته: آگوستو بوآل،ترجمه: حميد گرشاسبي

* معرفي كتاب:                      سفر روح ، نوشته ي دكتر مايكل نيوتن

                                              ترجمه ي دكتر محمود دانايي ، انتشارات جيحون

هنگام بررسي آثار ماتئي ويسني يك، نمايشنامه خرسهاي پاندا... را جهت مطالعه به يكي از دوستاندهنرمند- البته غير تئاتري- معرفي كردم.همين موضوع سبب شد كه دوستم در جلسات بررسي ساير آثار ويسني يك نيزوارد بحث وگفتگو شود. پس از مدتي وي يك نسخه از كتاب فوق را به من هديه داد كه مزين به خط بسيار زيبايش شده بود با شعري درخشان از مولانا:

به مقام خاك بودي                                        سفر نهان نمودي

چو به آدمي رسيدي                                      هله تا به اين نپايي

من اين كتاب را در برنامه مطالعات آزادم گنجاندم.اكنون پيشنهادي براي كساني دارم كه به آثار ويسني يك علاقه مند هستند، خصوصاً نمايشنامه هاي خرسهاي پاندا... و سه شب با مادوكس وآن اين است كه حتماً كتاب مذكور را در برنامه ي مطالعاتي خود قرار دهند،چرا كه خواندنش بسيار مفيد واقع مي شود.